yeniden dans!

son 1 senedir derneğe dans etmeye gidemiyorum. bugün yeniden başlayalım dedik. bacaklarımızı biraz zorlayalım, biraz hızlanalım. bakalım formumuzu kaybetmiş miyiz..

haftasonu

haftasonları sevdiğim birilerini görmedikçe kendimi dinlenmiş hissetmiyorum ben. aileden birilerini veya arkadaşlarımızı görüp, onlarla -tercihen açık hava bi yerlerde- muhabbet edip iki satır neşelenmek istiyorum.

pazar günü çoğu zaman olduğu gibi hedef odtü-çimenlerdi. "biz gelemiyoruz", "işimiz çıktı" telefonları gelmeye başlayınca sabah, iptal edelim dedik. şekerimle çalışarak sakin bir pazar geçirmeye doğru gidiyorduk ki birden kader yüzümüze güldü. "hani nerdesiniz", "oturmayalım, çıkalım" telefonlarıyla yeniden plan eskiye döndü. ama bu sefer de sağnak yağmur odtü planlarımızı bozdu.

birden kendimizi 12 kişi ve bir de 1,5 yaşındaki minişle, bir alışveriş merkezinin kahve satan mekanlarından birinde, topluca el çırpıp ufaklığın etrafına şov yapmasını izlerken bulduk. (bi ara da ben kendimi; "sizin mi, çok tatlıııııııı" diyenlere annesi gibi yaşını başını, huyunu, suyunu anlatırken buldum!!!! nooluyosa!!!!!)

bi kedim olsun istiyorummmm!

evet evet, bi kedim olsun istiyorum.
bunu istiyorum, bana bunu alınnnnnnnn!!

yağmur..

kaç haftadır bekliyorum yağmuru, gelsin içimizi ferahlatsın diye. kollarında romatizma olan bi iş arkadaşım var, onun ağrılarından takip ediyoruz hava durumunu. dün fena ağrısı varmış, bugün yağmur bekliyoduk; nitekim yağdı da. ve hala gök gürlüyor, devamını bekliyoruz... :)

ortaokuldayken yağmur yağınca sınıftaki bizim gibi delilerle dışarı çıkar, ayakkabı, çorap demeden birikmiş suların ortalarında hoplar, zıplar, birbirimize sıçratmaya çalışırdık. çok, daha çok ıslanmaya çalışır, en fazla ben ıslandım diye havalanırdık. şimdi de böyle bişey yapmak istedi canım. çıkıp dışarı suların ortasında koşmak zıplamak.. ama kim yapar ki benle???

bu saatlerde pek keyiflendim neden bilinmez. yağmurdan olabilir; su iyidir. ve galiba, aslında CUMA günleri güzeldir! :)

buralardayım..

uzun zaman oldu yazmayalı, biliyorum..
önceleri canım istemedi de yazmadım.. sonra da işyerinde blog sitelerini yasakladılar; ne yazabildim, ne okuyabildim.
bugün neden bilmem, bi baktım sayfam açıldı. ben de en azından ufak bi not düşeyim dedim: buralardayım.. hayata devam!